در ذهن نیافرینمت می میرم از شاخه اگر نچینمت می میرم
ای عادت چشم های بی حوصله ام یک روز اگر نبینمت می میرم
تقدیم به آنکه دارمش دوست تقدیم به آن که قلبم از اوست
اگر مهتاب از تن بر کند پوست جدا هرگز نگردد یادم از دوست
وقتی از غربت ایام دلم می گیرد مرغ امید من از شدت غم می میرد
دل به رویای خوش خاطره ها می بندم باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد.
