دل شکسته

در ذهن نیافرینمت می میرم                                از شاخه اگر نچینمت می میرم

 ای عادت چشم های بی حوصله ام                          یک روز اگر نبینمت می میرم

 تقدیم به آنکه دارمش دوست                                  تقدیم به آن که قلبم از اوست

 اگر مهتاب از تن بر کند پوست                                 جدا هرگز نگردد یادم از دوست

 وقتی از غربت ایام دلم می گیرد                       مرغ امید من از شدت غم می میرد

 دل به رویای خوش خاطره ها می بندم            باز هم خاطره ها دست مرا می گیرد.

حرفای آخرهمیشه مزه ی بارون می گیره

خدا کنه که هیچ شبی دل عزیزت نگیره

با اونکه عشق من وتو طعمه ی تلخیا شده

اما گذاشتمش کنار حسرت یه کاربی خوده

خدا کنه پیدا کنی کسی که باشه لایقت

امیدوارم عروسکت باشه همیشه عا شقت

جایی که داشتی تو دلم ، دیگه به هیچ کس نمی دم

حالا که دوسم نداشتی تو. بذار برو !

                                                 هیچکی نمیتونه بفهمه که صدام از چی گرفته

هیچکی نمیمونه تا با من توی راهم هم سفر شه

                                                 اخه می ترسه که با من با دل من دربه در شه

هیچکی نمیدونه که چشمام چرا همیشه خیس خیسه

                                                چرا هیچکی حتی یه نامه واسه من دیگه نمی نویسه

هیچکی نمی دونه که قلبم تا حالا چند دفعه شکسته

                                               هیچکی نمیدونه سر راه اون تا حالا چند دفعه نشسته

اخه تو کلبه ی سوت و کور تاریک قلبم خورشید که جا نمیشه

                                              میدونم اگه تا لحظه ی مرگم بگردم دنبالش پیدا نمیشه

انقدر دوست دارم که.....